Stalin straszy w Szczecinie, czyli słów
kilka o tzw. kulcie Stalina. Być może mało osób pamięta, ale
jedną z charakterystycznych cech minionego ustroju w Polsce,
zwłaszcza w tzw. okresie stalinowskim, był niebywały kult Józefa
Stalina. Jego przejawy pojawiały się również w Szczecinie, bo
pojawić się musiały, takie to były czasy. Starając się jak
najmniej przynudzać, przedstawię poniżej kilka wierszy napisanych
w „tamtych” czasach, właśnie w Szczecinie, których
„artystyczność” starczy za tysiące zbędnych słów. W taki
oto sposób uczcijmy "minutą ciszy i zadumy" sześćdziesiątą rocznicę odejścia Chorążego Światowego Pokoju.
Antoni Matkiewicz,
robotnik-poeta
„Stalin”
Dziś jesteś wodzem
ludowych mas
Z tobą do boju podąża
świat
By zniszczyć wroga, co
gnębił nas
A ludziom dać
szczęśliwy uśmiech
Radosną wieść
ogłaszam Ci
Wodzu światowych,
ludowych mas:
Zwycięstwo
ducha-Braterstwo Mas
Stanisław Szydłowski
„Wiersz o córce”
Córeczka moja ma pięć lat,
Na imię jej Danuta.
W tym samym czasie rośnie mi,
Co miasto Nowa Huta.
(…)
Lubi, gdy czytam bajki jej.
Lecz słuchając, przerywa stale:
-Tatusiu, teraz książkę weź,
Gdzie patrzy się na mnie Stalin.
Ty jesteś-mówi-tatuś mój,
-I w książkę nos już wciska-
Lecz Stalin od ciebie większy jest,
On tatuś ludzi wszystkich.
Czy Stalin, tatusiu, słyszy nas?
Bo już się uśmiechać zaczyna.
Stalin na pewno kocha mnie,
Bo ja kocham bardzo Stalina.
I ja, słuchając, kiedy tak
Córeczka o Tobie prawi,
Też myślę, że Ty słyszysz nas,
Bo uśmiechasz się z fotografii.
Stanisław Szydłowski
„Elegia na dzień 5 marca 1953 r.”
Serce Jego przestało
bić,
Szumią lasy sosnowe
Ręką Jego sadzone
I nie ścichnie zielony
ich szum.
Serce Jego przestało
bić.
Biegną rzeki żeglowne
Ręką Jego puszczone
I nie stanie ich
życiodajny nurt.
Wielki płacz na lądach
i na morzach:
Ojcze, osierociłeś
narody!
(…)
Ślubujemy Ci, pomni
Twych nauk,
Dla Ojczyzny, którą
nam wróciłeś,
Nie ustawać w trudzie i
miłości.
A dla wrogów będziemy
bez litości.
A tę łzę, co oko dziś
pali,
Wybacz nam, Towarzyszu
Stalin.
